Komórki macierzyste z krwi pępowinowej mają znacznie większe zdolności regeneracyjne niż komórki pochodzące ze szpiku.

Bezpieczeństwo przechowywania próbek

Krew pępowinowa przeznaczona do przechowywania powinna być uprzednio dokładnie przebadana pod kątem zakażeń wirusologicznych i bakteriologicznych. Następnie pobrana krew jest preparowana (odziela się osocze i erytrocyty) w wyniku czego objętość preparatu zmniejsza się do 20 ml. Kolejną czynnością jest zabezpieczenie komórek poprzez dodanie substancji krioochronnych. Taka krew umieszczana jest w specjalnej kasecie.  Dopiero tak przygotowany preparat może zostać zamrożony, a następnie przechowywany w ciekłym  azocie w specjalnych urządzeniach do przechowywania - tzw. kriostatach.

W kriostatach panuje stała temperatura około -190 stopni Celsjusza. W tej temperaturze procesy życiowe są zahamowane i dlatego komórki macierzyste mogą być "odmrożone" i użyte nawet po bardzo długim okresie czasu. W teorii - bez końca, ponieważ jedyne krytyczne momenty dla komórek  mają miejsce przy zamrożeniu i przy rozmrożeniu, podczas przechowywania w tak niskiej temperaturze nie dzieje się nic . W praktyce udowodniono przydatność komórek (mierzoną ich żywotnością) po kilkudziesiecioletnim przechowywaniu. Ponieważ historia mrożenia komórek macierzystych z krwi pępowinowej zaczęła się w latach osiemdziesiątych XX wieku to najdłuższe obserwacje dotyczą właśnie tych próbek , czyli mają 24 lata. Należy sądzić, że w kolejnych latach bedzie można powiedzieć o 25 letnim , 26 letnim itd. przechowywaniu komórek macierzystych z krwi pępowinowej.

Banki przechowujące próbki posiadają  odpowiednie systemy znakowania próbek zapobiegające ich pomyleniu. Niektóre banki wdrażają precyzyjne standardy związane z całym procesem (np. ISO, AABB, Netcord). Uzyskanie takiego standardu wiąże się z koniecznością dopracowania wszystkich procedur do perfekcji, w rezultacie czego klient ma pewność, że próbka jest bezpieczna.

W momencie, gdy u pacjenta, którego komórki macierzyste są przechowywane w banku rodzinnym, zostanie stwierdzona choroba wymagająca leczenia komórkami macierzystymi, pacjent informuje lekarza prowadzącego o bankowaniu, a lekarz podejmuje decyzję o ich wykorzystaniu w terapii. W przypadku zdecydowania o konieczności przeszczepienia komórek macierzystych, lekarz kontaktuje się z bankiem i ustala jak, gdzie i kiedy komórki powinny być dostarczone. Zadaniem banku jest przekazanie próbki do wskazanego ośrodka medycznego.